W 1948 roku brytyjscy astronomowie Fred Hoyle, Thomas Gold i Hermann Bondi zaproponowali stacjonarny model kosmologiczny jako alternatywę teorii ekspansji rozpoczynającej się w jednym punkcie. W ich modelu Kosmos pozostaje stacjonarny, co oznacza, że w każdej chwili wygląda tak samo. Mimo, że galaktyki się oddalają, czego dowodem jest obserwowalny efekt Dopplera, w powstających pustkach pojawiają się niewykrywalnie małe ilości materii. Z czasem materia ta staje się budulcem nowych galaktyk. W związku z tym rozkład galaktyk we Wszechświecie jest zasadniczo stały w czasie. Przez dziesięciolecia, które minęły od czasu powstania modelu stacjonarnego, zgromadzono wiele dowodów na to, że Kosmos był kiedyś niezwykle gęstą kulą ognia.
Źródło: „Struktura Wszechświata” – P. Halpern