STEPHEN HAWKING - ur. 08.01.1942

Stephen Hawking Stephen William Hawking urodził się 8 stycznia 1942 r. w Oxfordzie, w Anglii. Jest synem Franka Hawkinga, lekarza i biologa, który specjalizował się w chorobach tropikalnych, oraz Isobel Hawking. Od trzynastego roku życia Hawking uczęszczał do St. Albany School. Jako nastolatek postanowił studiować matematykę lub fizykę. W 1959 r., mając 17 lat, otrzymał stypendium na studia w Oxfordzie. Studiował tam dwa lata, potem przeniósł się do Cambridge. Na początku 1963 r. Hawking zachorował na stwardnienie zanikowe boczne (ALS) - chorobę, która powoduje nieodwracalne zmiany w kręgosłupie, szpiku i korze mózgowej, a w następstwie prowadzi do zaniku mięśni. Początkowo Hawking był załamany diagnozą, potem jednak, gdy proces zmian się zatrzymał i wiadomo było, że śmierć nie nastąpi szybko, pokonał depresję i postanowił pracować, mimo że choroba przykuła go do wózka inwalidzkiego i właściwie odebrała mu mowę. W 1966 r. po uzyskaniu doktoratu za pracę Properties ofthe Expanding Universe, pozostał w Gonville i Caius College jako członek wydziału matematyki stosowanej oraz Instytutu Astronomii Teoretycznej. Od początku swojej pracy zawodowej Hawking zajmował się podstawowymi problemami kosmologii. W połowie lat sześćdziesiątych pozostawał pod wpływem Rogera Penrose'a, słynnego matematyka i fizyka teoretyka, który badał "osobliwości" w teorii względności. Współpracując z Penrose'em w badaniu osobliwości, Hawking dokonał swego pierwszego ważnego odkrycia. "Ważne pytanie: czy był początek, czy nie?" - pisał później Hawking. - Roger Penrose i ja odkryliśmy, że jeżeli ogólna teoria względności jest słuszna, to wszechświat musiał mieć początek". Twierdzenie Hawkinga i Penrose'a o osobliwościach zostało ogłoszone w 1970 r. W połowie lat siedemdziesiątych Hawking skoncentrował się na fizyce czarnych dziur. Odkrycie, że powierzchnia czarnej dziury nie może nigdy zmaleć, doprowadziło go do wniosku, że ma ona związek z entropią, która jest miarą stopnia nie uporządkowania układu. Początkowo Hawking traktował ten pomysł tylko jako analogię, jednak Jacob Bekenstein wysunął przypuszczenie, że powierzchnia czarnej dziury jest rzeczywiście miarą jej entropii. Hawking początkowo się nie zgadzał, później zmienił zdanie i w 1974 r. udowodnił, że czarne dziury mają niezerową temperaturę i emitują promieniowanie. To zjawisko nazwano, ku rozczarowaniu Bekensteina, promieniowaniem Hawkinga.

Odkrycie Hawkinga było tak zaskakujące, że początkowo zostało odrzucone, jednak zastosowanie teorii kwantów i termodynamicznych zależności do scharakteryzowania czarnych dziur wydawało się bardzo interesujące i dość przekonujące. W 1979 r. Hawking został mianowany profesorem matematyki na katedrze Lucasa na uniwersytecie w Cambridge. Hawking uzyskał wiele nagród, był bohaterem programu BBC, a jego książka Krótka historia czasu stała się bestsellerem. Na jej osnowie nakręcono film dokumentalny z Hawkingiem w roli głównej. W połowie lat osiemdziesiątych Hawking zaczął się interesować zastosowaniem teorii kwantów do warunków istniejących na początku wszechświata, w chwili "wielkiego wybuchu". Wspólnie z Jamesem Hartle'em napisał ważną pracę "The Wave Function of the Universe", która miała zasadnicze znaczenie dla powstania dziedziny znanej jako kosmologia kwantowa. Hawking i Hartle opracowali "hipotezę braku brzegu", która określa warunki początkowe wszechświata. Kilka lat po tym, jak dowiedział się o swojej chorobie, Stephen Hawking poślubił Jane Wilde. Mieli troje dzieci. Przez wiele lat Jane opisywano w prasie jako wierną towarzyszkę Stephena, a jednak ich małżeństwo się rozpadło. W 1985 r. Hawking zamieszkał z Elaine Mason, jedną ze swoich pielęgniarek. Przyczyną rozwodu była między innymi sprawa religii; z biegiem lat Hawking stawał się coraz bardziej zdecydowanym ateistą, jego żona natomiast zachowała głębokie przekonania religijne. W książce "Krótka historia czasu" Hawking pisze, że usiłuje zrozumieć "umysł Boga".

w górę ↑